Рубрика: Նախագծային ուսումնական շաբաթ, Նախագծեր, Ստեղծագործում ենք

Ֆիզիկան և քիմիան իմ կյանքում․․․

20191016_123723

Արդեն անցավ 2 տարի այն օրվանից, ինչ մենք սկսել ենք ծանոթանալ և ուսումնասիրել երկու շատ հետաքրքիր և առեղծվածային գիտություններ՝ ֆիզիկան և քիմիան։ Այս 2 տարին մեզ հարկավոր էր հասկանալու, որ ֆիզիկան և քիմիան ոչ միայն սովորական գիտություններ են, այլ մեր առօրյա կյանքը, մեր ապրելակերպը, մեր ցանկացած գործողությունը։ ԵՎ՛ ֆիզիկան, և՛ քիմիան առաջին հայացքից թվում են բարդ և անհետաքրքիր առարկաներ, բայց երբ սկսում ես գիտակցել նրանց կարևորությունը և սիրել նրանց, նրանք դառնում են կյանքի անբաժանելի մի մասնիկ։ Ես ունեմ հիանալի և անկրկնելի ուսուցչուհիներ, ովքեր ինձ այսքան ժամանակ օգնել են բացահայտել այդ երկու առարկաները, երկու աշխարհները, որոնք իրար միացած են և կապված են։ Առանց ֆիզիկայի տեղի չի ունենա քիմիա, առանց քիմիայի՝ ֆիզիկա։ Մենք ֆիզիկական միջավայրում կատարում էինք տարբեր փորձեր, ուսումնասիրություններ։ Փորձերը և ուսումնասիրությունները օգնում էին ավելի պատկերավոր ընկալել դասը, փորձել համեմատել այն և գիտակցել, որ նույն գործողությունը մենք բոլորս էլ անում ենք մեր ամբողջ կյանքի ընթացքում, բայց չենք հասկանում, թե ինչու՞, կամ ո՞նց։ Եղել եմ նաև ճամփորդության դեպի ֆիզիկայի ինստիտուտ, որտեղ տեղի էր ունենում տարբեր փորձերի ներկայացում՝ և՛ ֆիզիկական, և՛ քիմիական։ Շատ հետաքրքիր էր, նույնիսկ որոշ դեպքերում զվարճալի։ Մենք այնտեղ խաղում էինք տարբեր խաղեր, որոնց հիմքում է ֆիզիկան և քիմիան։ Անմոռանալի ճամփորդություն էր։ Հետագայում հասցրեցի նաև լինել ֆիզիկա-քիմիա միջառարկայական ամառային ճամբարին, որտեղ անց կացրեցի հիանալի ժամանակ։ Այդ խմբով էլ ենք ճամփորդել, խաղացել, ուսումնասիրել։ Ես շատ լավ և դրական էմոցիաներով եմ հիշում այդ օրերը։ Կցանակնամ մեծ սիրով և հարգանքներով, կրկին և կրկին շնորհակալություն հայտնել Տիկին Սուսանին և տիկին Մխիթարյանին, այդպիսի գիտելիքներ ինձ փոխանցելու համար։ Ես կցանականամ նաև տալ իմ խորհուրդը նրանց, ովքեր հետագայում պետք է գործ ունենան այդպիսի հիանալի ուսուցչուհիների հետ․ Մի վախեցեք ֆիզիկայից և քիմիայից։ Այն կարծրատիպը, որ ֆիզիկան և քիմիան դժվար առարկաներ են սուտ է։ Նրանք դժվար չեն։ Նրանք շատ կարևոր առարկաներ են, հենց այդ պատճառով էլ մեծ պատասխանատվություն են ենթադրում։ Եղեք ուշադիր, ուսումնասիրեք ձեր շրջապատը և կհասկանաք, որ դուք ոչ թե պետք է սովորեք դժվար ֆիզիկա և քիմիա առարկաներ, այլ որ դուք արդեն ապրում եք ֆիզիկայի և քիմիայի մեջ, չէ որ երկու առարկաներն էլ ուսումնասիրում են մեզ, մեր շարժումները, մեր մասնիկները, մեր կյանքը։ Սիրեք քիմիան և ֆիզիկան, և կսիրեք նաև ձեր աշխարհը։

Рубрика: Հայոց լեզու 8, Ստեղծագործում ենք

Հիշիր․․․ Առանց նրա․․․

thumbnail_IMG-4e2ecebe10cad2da00d9db176becbfd6-V

Հիշիր, դժվար է առանց նրա, ով քեզ աջակցում է, ով քեզ չի թողնում զգալ մենակությունը, թուլությունը, հուսահատությունը։ Գնահատիր, ցանկացած մի վարկյան, ցանկացած րոպե, ցանկացած ժամ, որ դու նրա հետ ես, քանի որ կգա մի պահ և դու կմնաս մենակ և կհասկանաս, թե ինչ ունեիր, ինչ կորցրեցիր և ինչը ցանկանում ես վերադաձնել։ Գնահատիր, սիրիր և վայելիր․․․

Ես մնացի մենակ այն մարդկանց հետ, ում հետ երբեք առանձնապես չեմ շփվել, չեմ ճանաչել։ Զգում էի, որ սկսում եմ կարոտել։ Բայց, լիքը մարդ էր, հաստատ մի բան կգտնեի զբաղվելու։ Պատրաստվում էինք ճամփորդության, տրամադրությունը ընդհանուր լավ էր, ավելի շուտ նորմալ։ Շուտով, սկսեցի զգալ, որ եղանակը փչանում է, եղանակը սկսում փոխվել։ Զանգերը քչացել են, նամակներ համարյա չկար։ Օրեց օր ավելի էր անձրևում, եղանակը դառնում էր ավելի վատը, մառախուղ, մշում։ Նույնիսկ երգերը չէին փրկում, բարձրացնելու տրամադրությունը։ Ես ժպտում էի, ծիծաղում, բայց ուրախ չէի։ Չգիտեմ ոնց, բայց անցավ 4օր։ Արդեն անտանելի էր դառնում եղանակը, նամակները, ամեն ինչը, բոլորը։ Ուզում ես նստես մի տեղ, մենակ ու սկսես լացել, բայց որ ոչ ոք չգա քեզ հանգստացնելու, այլ լացես ու լացես․․․անվերջ։ Գնում ես, նստում ես, ոչ ոք չկա, որ զանգի, հարցնի որտեղ ես, ինչ ես անում, ոնց ես։ Զգում ես, որ մենակ ես։ Ոչ ոք չի հասկանում քեզ, ճիշտն ասած, չի էլ փորձում։ Մենակ և վերջ։ Մենակությամբ ամենը չի վերջանում։ Մենակ ես, ուրեմն թույլ ես։ Հարցերի դեպքում ստիպված ես պատասխանել առանց խորհրդակցելու, ճնշման դեպքում դիմակայել մենակ։ Զգալ, թե ինչ է լինել թույլ, անպաշտպան։ Դիմացինդ ունի այն, ինչի կարիքը ունի, իսկ դու ոչինչ ես առանց նրա ու վերջ։ Դու այն չես, ինչը նրա հետ ես։ Ի վերջո՝ հուսահատություն։ Դու չկաս։ Վերջապես հասար հատակին։ Վերջ, ավելի ներքև այլևս տեղ չկա։ Դու խորտակված ես, դու օվկիանոսի հատակին ես և միակ ճանապարհը վերևն է։ Բայց, ո՞նց։ Առանց նրա։ Սկսում ես գնահատել, ինչը ունեիր, ինչպիսի ուժ ունեիք միասին, ինչքան ուժեղ էիք։ Դու հուսահատության այնպիսի ալիքի փորձեցիր դիմադրել մենակ, որը փակեց, խորտակեց, խեղդեց։ Ինչպես կարող ես մնալ ջրի տակ առանց թթվածնի։ 20 վայրկյան, լավ է։ 40 վայրկյան, ոչինչ։ 1 րոպե, 2 րոպե և վերջ։ Դու ալևս չես շնչում։ Վախ կա մեջդ, որ այլևս երբեք էլ չես շնչի, որտեղից թթվածին։ Դու հատակին ես։ Խորտակված։ Միայնակ։ Թույլ։ Հուսահատված։ Բայց․․․։ Մեկ զանգ, մեկ նամակ, սովորական՝ բարև և հոգու խորքում առաջանում է կրակ՝ հույս, որ թթվածինը դեռ կա, չի վերացել, մնում է միայն լողալ, լողալ դեպի վերև։ Չդադարել լողալ, չդադարել սպասել, լինել հույսով լի, որ կգա, նա էլ կգա։ Կրկին զանգ, կրկին խոսք, նկար, բարև, հաջող, ոնց ես, կարոտել եմ և ահա, դու կրկին շնչում ես։ Դու տեսնում ես նրան, առանց ում ապրելուդ ցանկությունը կորում է, հասկանում ես, որ նվիրված ես նրան։ Նվիրված ես ընկերոջդ, նվիրված ես նրան ամբողջությամբ։ Մենակ ընկերդ կարող է օգնել, հասցնել քեզ և հասկանալ։ Դու ունեիր ընկերոջդ կարիքը։ Ամեն մի զանգը, ամեն մի նամակը, ամեն մի բառը մի ձեռքի պտույտ էր, որը քեզ օգնում էր բարձրանալ վերև, շարունակել լողալ։ Ամեն մի շարժումից հույսի կրակը մեծանում է և վերջապես լցնում քեզ լույսով և ջերմությամբ։ Ընկերս․․․ Դու իմ ամեն ինչն ես, ես կարող եմ ապրել առանց շքեղության, առանց ճոխության, առանց ամեն ինչի, բայց առանց քեզ՝ իմ ընտանիքը լի չի, առանց քեզ ես խորտակվում եմ տան պատերից դուրս։ Երբ լինում եմ մենակ, միայն դու ես ինձ օգնում լինել հանգիստ, չդադարել ուրախանալ, ժպտալ։ Իսկ առանց քեզ ես ստիպված եմ կրկին ընկնել օվկիանոսի հատակը և մնալ առանց թթվածին, առանց լույս, առանց շունչ։

Հիշիր, դժվար է առանց նրա, ով քեզ աջակցում է, ով քեզ չի թողնում զգալ մենակությունը, թուլությունը, հուսահատությունը։ Գնահատիր, ցանկացած մի վարկյան, ցանկացած րոպե, ցանկացած ժամ, որ դու նրա հետ ես, քանի որ կգա մի պահ և դու կմնաս մենակ և կհասկանաս, թե ինչ ունեիր, ինչ կորցրեցիր և ինչը ցանկանում ես վերադաձնել։ Գնահատիր, սիրիր և վայելիր․․․

Рубрика: Հայոց լեզու 8, Ստեղծագործում ենք

Սիրել և սիրվել․․․

Ես միշտ եղել եմ այն մարդը, ով ունի սիրո կարիք։ Սիրո կարիք ասելով, նկատի ունեմ ծնողներիս նուրբ և հանգստացնող խոսքերը, ընկերներիս անգին խորհուրդները և աջակցությունը։ Ես միշտ մտածել եմ, արդյոք նրանք իսկապես ինձ սիրում են այնպես, ինչպես ես եմ նրանց սիրում և հարգում, կարոտում և սպասում, ուրախանում և տխրում։ Եղել են շատ դժվար օրեր, երբ նրանք ինձ կրկին և կրկին փորձել են ապացուցել, որ սիրում են և իմ հետ են։ Եղել են օրեր, երբ ես կարող էի միայնակ փակված մնալ իմ սենյակում, մտածելով, որ ես ոչ ոքին պետք չեմ։ Իհարկե, բոլորս ենք այդպես զգացել ամենաքիչը 1 անգամ կյանքում և բոլորս գիտենք, թե դա ինչ է։

Բոլորս էլ կարող ենք պնդել, որ կյանքում լինում է մեկ օր, մեկ դեպք, երբ վերջապես հասկանում ես, որ քեզ սիրում են և դու սիրված ես։ Չգիտեմ բարեբախտաբար էր, թե պատահական, բայց այնպես ստացվեց, որ ստիպված էի 14-ամյակս նշել տանը։ Նշել առանց ծնողներիս, ընկերներիս, բարեկամերից և սիրելիներիս։ Ստիպված էի նշել տատիկիս, պապիկիս և եղբորս հետ։ Չեմ կարող ասել, որ նրանց չեմ սիրում և տհաճ էր նրանց հետ նշելը։ Բնականաբար՝ ոչ։ Նրանք ինձ ամբողջ օրվա ընթացքում փորձում էին օգնել, գեղեցիկ խոսքեր ասել։ Պապիկս ինձ վարդեր նվիրեց, բերեց մեծ փուչիկներ, պատվիրեցինք մեծ տորթ, որը հետագայում մենակ կերա։ Ինձ համար ծննդյան արարողությունը ոչ թե միայն իմ տոնն է, այլ բոլոր նրանց ովքեր իմ հետ են։ Իմ ծննդյան տոնը, դա օր է, որի  ժամանակ ինձ մոտ են իմ բոլոր սիրելիներս, իմ բոլոր բարեկամները և ընտանիքս։ Դա տոն է բոլորիս համար։ Իսկ այս անգամ․․․։ Ոչ ոք․․․։ Դա ինձ համար աղետին հավասար ցավ էր։ Ես սկսեցի գնահատել այն ամենը, ինչը կարող էի անել մինչ այդ, ես սկսեցի գնահատել բոլորին և սիրել նրանց ավելի։ Եկավ ապրիլի 6-ի կես գիշերը։ Ես նստած էի և սպասում է իմ տատիկիս, պապիկիս և եղբորս, քանի որ նրանք էին միայն այն ֆիզիկական մարդիկ, ովքեր կարող էին ինձ շնորհավորել։ Նրանք եկան, շնորհավորեցին ինձ, գրկեցին, որից հետո ես տեսա իմ ծնողներին։ Նրանք զանգահարել էին հեռախոսով և երգում էին ինձ համար։ Նույն վարկյանին զանգեցին իմ ընկերները։ 4 ընկեր։ Այն 4 հոգին, ովքեր պատրաստ էին մինչև գիշերվա 3-ը ինձ հետ նստել և խոսել։ Այնուհետև քույրերս, մյուս տատիկս և պապիկս, մորաքույրս և մույսները։ Ես զգացի, որ ես նույնիսկ այս դժվար օրերին, երբ ոչ ոք ոչինչ չի կարող ստանալ իմ ծննդից, նույնիսկ այն համեղ տորթից, որը մենակ վայելեցի։ Նրանք զանգել էին միայն ինձ ուրախացնելու և շնորհավորելու համար։ Նրանք սիրում էին ինձ։ Ծնողներս, ընկերներս, բարեկամներս։ Այդ պահին երջանկության ալիքը փակեց ինձ և ես խորտակցվեցի։ Սկսեցի այնպես լացել, կարծես դժբախտություն էր պատահել։ Այնուհետև գալիս էին նամակներ․․․։ Լիքը նամակներ մյուսներից, դասարանցիներիցս, ընկերենրիցս ու մնացածից։ Ես երջանիկ էի և սիրված։ Ես հասկացա, որ բոլորը սիրում են ինձ, ոչ թե այն ամենը ինչը կատարվում է ինձ հետ։ Այդ օրը ես ավելի երջանիկ էի քան միշտ, բայց չէ որ ես լիքը նյութական նվերներ չէի ստացել։ Նրանք շնորհավորում էին, խոսում էին, պարում էին։ Անկրկնելի գիշեր էր։ Մի պահ ես հիշեցի մնացած ծննդյանս օրերը և հասկացա, որ միշտ էլ այսպես է եղել, բայց ես չեմ գնահատել։ Չեմ գնահատել բոլորին։ Այդ օրվանից իմ կյանքը ուրիշ է։ Ես ավելի եմ սկսել սիրել նրանց, կարոտել։ Շնորհակալ եմ․․․։ Շնորհակալ եմ բոլորից, որ իմ հետ եք․․․, որ սիրում եք ինձ։

Рубрика: Հայոց լեզու 8, Ստեղծագործում ենք

Առավոտ լուսով․․․

Այս առավոտը ամբողջությամբ ուրիշ էր։ Ես այս պահին իմ տատիկի և պապիկի մոտ եմ՝ Կապանում։ Այնքան լարված և մտահոգված ենք բոլորս, որ սկսել ենք չնկատել այն ամենը ինչը տեղի է ունենում շրջապատում։ Այս առավոտ ես արթնացա և առաջին զգացողությունը, որ զգացի դա ջերմությունն էր։ Շուտվանից այսպես տաք չէր եղել։ Բացեցի աչքերս, նայեցի դուրս և տեսա մեղմ արևի շողերը, նուրբ արևի շողերը։ Նրանք ինձ գերեցին։ Առանց գիտակցելու մարմինս առաջ նետվեց և ես արդեն մեկ ակնթարթից դուրս եկա սենյակիցս և մոտեցա պատուհանին։ Արդյո՞ք դա երազ էր, արդյո՞ք երազանք։ Արդյո՞նք այդպիսի գեղեցկություն կարող է լինել այդ դառը և դաժան կյանքում, աշխարհում։ Ինչպե՞ս կարող է այդ գեղեցկությունը բաժին հասնել մարդկությանը, այն մարդկությանը, որ խաբում են, խբում են, սպանում են։ Ինչպես․․․ ։ Նայում ես հեռու, աչքդ չի կշտանում նայելով։ Նայում ես, թվում է թե նկար է, քանի որ այդպիսի հրաշք միայն նկարներում ես տեսել։ Այնքան տպավորված էի, որ ուժ չկար ձեռքս բարձրացնել և դուռը բացել։ Ցանկություն ունեի միայն կանգնել այդ նույն կետում պատուհանի մոտ և նայել․․․։ Իսկ թե ուր և ինչքան եսել չգիտեի։ Միակ գործողությունը, որ արեցի խորը արտաշունչն էր, որից հետո էլ կարծես շունչս կտրվեց։

Рубрика: Ստեղծագործում ենք, Գրականություն 8

Երանի՜ նրան, ով երազ ունի…

Երանի՜ նրան, ով երազ ունի, քանի որ միայն երազը կարող է կյանքի մեջ ավելացնել հետաքրքիր գույներ և ժպիտ, դարձնել մարդուն երջանիկ։ Ով կարողանում է երազել, երազանք ունենալ, նրան ոչ ոք չի խանգարի հասնել իր երջանկությանը։

Աշխարհում կար մի կենդանի։ Անպիտան կենդանի էր։ Ոչ ոք չգիտեր, թե ով է նա, ինչ կենդանի է, բայց նա հատկապես տարբերվում էր մյուսներից նրանով, որ երջանիկ էր։ Բոլոր կենդանիները պատերազմում էին, կռվում էին, մտածում էին միայն հարստության, մեծ տարածքների և մսի մասին, իսկ նա երջանիկ էր, առանց ոչ մի հարստության, տարածքների, նույնիսկ առանց մսի և ուտելիքի։ Երբ նրան հարցնում էին, թե ինչպես ես դու հասել երջանկությանը, եթե ոչինչ չունես, անգամ այն դեպքում, որ ընտանիք և բարեկամ չունես, նա միշտ պատասխանում էր նույնը՝ «ես հարուստ եմ իմ երազներով»։ Ցավոք ոչ ոք չէր հասկանում, թե դա ինչ է նշանակում։ Բոլորը շարունակում էին այդ խեղճ, բայց երջանիկ կենդանուն խենթ անվանել և արհամարել։

Երանի՜ նրան, ով երազ ունի, քանի որ միայն երազը կարող է կյանքի մեջ ավելացնել հետաքրքիր գույներ և ժպիտ, դարձնել մարդուն երջանիկ։ Ով կարողանում է երազել, երազանք ունենալ, նրան ոչ ոք չի խանգարի հասնել իր երջանկությանը։

Рубрика: Հայոց լեզու 8, Ստեղծագործում ենք

Իմ դպրոցական պատմությունը․․․

Ես շատ երջանիկ դպրոցական տարիներ եմ ունեցել, որոնք երբեք չեն մոռացվի։ Դպրոցական տարիները դարձել են իմ կյանքի ամենափայլուն կետերից, ամենավառ և ամենաերջանիկ պահերից։ Դպրոցական տարիները իմ ուսուցչուհիների, իմ ընկերների հետ։ Ես ունեցել եմ այնպիսի պահեր, որոնք իրենց մեծ ազդեցությունն են թողել իմ ամբողջ կյանքի վրա։ Ես գտել եմ այնպիսի մարդկանց, ովքեր ինձ հետ կլինեն իմ ամբողջ կյանքում, այնպիսի գիտելիքներ, որոնցով ես պետք է շարունակեմ իմ կյանքը և կառուցեմ իմ ապագան։
Մինչև դպրոց գնալը, ես կարծում էի, որ դպրոցը պետք է դառնա իմ երկրորդ տունը, բոլոր ուսուցչուհիները պետք է ինձ սիրեն այնպես, ինչպես սիրում է իմ մայրը և հարգեն այնքան, ինչքան հարգում է իմ հայրը։ Ես կարծում էի, որ պետք է ունենամ այնպիսի ընկերներ, որոնք կփոխարինեն իմ եղբորը և կպաշտպանեն ինձ, կունենամ այնպիսի ընկերուհիներ, որոնք կլինեն իմ քույրերը և միշտ ինձ ճիշտ խորհուրդներ կտան։ Ես 1-ին դասարան եղել եմ, ոչ թե Երևան քաղաքում, այլ Կապանում։ Այս պահին չեմ կարող հիշել, թե կոնկրետ որ դպրոցում եմ սովորել։ Ես ունեի հիանալի ուսուցչուհիներ, որոնք ինձ սիրում էին և հարգում էին այնպիսին, ինչպիսին ես կամ։ Բայց կար մի շատ մեծ խնդիր, որը հետագայում ինձ մոտ տպավորվեց։ Ես չունեի ընկերներ․․․։ Ոչ մի ընկեր։ Իմ դասարանում ես միայնակ էի և ոչ ոք չէր էլ փորձում ինձ նույնիսկ նկատել։ Իհարկե, բարդ էր 6 տարեկան, փոքրիկ աղջկան սկսել սովորել և «գոյատևել» այդպիսի շրջապատում։ Ես ինձ երջանիկ չէի զգում․․․։ Ես այն մարդը չէի, ով կարող էի լինել։ Այսպիսով ես չունեցա այն 1-ին դասարանը, որը երազում էի կամ կցանկանայի ունենալ․ համենայն դեպս այդպես եմ հիշում ես։ Մայրիկս ասում է, որ ես ուրախ էի, սիրում էի իմ դպրոցը և այդպիսի ոչ մի դեպքերի մասին չեմ էլ խոսացել․․․։ Բայց այդպես եմ հիշում ես և ոչինչ չեմ կարողանում փոխել։ Անցավ 1 տարի և մենք ընտանիքով ետ վերադարձանք Երևան։ Ես սկսեցի գնալ Երևանի պետական դպրոցներից մեկը։ Այստեղ ես ունեի ընկերներ, որոնց սիրում էի, բայց հետագայում նրանցից միայն մեկի հետ եմ պահպանել կապը։ Ինչևէ, ես ունեի սիրելի ընկերներ և ընկերուհիներ, բայց․․․ Չունեի այն ուսուցչուհուն, ում կկարողանայի ներկայացնել ինձ և ով ինձ պետք է ուղորթեր և գիտելիքներ փոխանցեր։ Նա ոչ միայն առհամարում էր ինձ, այլ նույնիսկ որոշ դեպքերում խփում։ Ինչևէ, չեմ ուզում խոսալ այդ տհաճ թեմաներից։ Ծնողներս շատ շուտ գլխի ընկան խնդրի մասին, քանի որ ես չէի ուզում գնալ դպրոց և դարձել էի ավելի ագռեսիվ։ Նրանք եկան դպրոց, բողոքեցին և ի վերջո հասանք նրան, որ ինձ դպրոցից հանեցին իմ ծնողները ուսուցչուհու պատճառով։ Կարող եմ պնդել, որ ավելի լավ է չունենալ ոչ մի ընկեր, քան ունենալ այդպիսի ուսուցչուհի, ով քեզ չի սիրում։ Բախտի բերմամբ, ծնողներս որոշեցին ինձ տեղափոխել «Մխիթար Սեբաստացու» անվան կրթահամալիր, 2-րդ դասարան․․․։ Այստեղ ես գտա իմ երազանքների ուսուցչուհուն, ով ինձ համար մինչ օրս էլ այն մարդն է, ում ես ամբողջ կյանքս պառտական եմ։ Սաթենիկ Սիմոնյանը այն մարդն էր, ով օգնեց ինձ հասկանալ, թե ով եմ ես և ինչ եմ կարողանում, ինչ չեմ կարողանում և ինչը կարողանալու եմ։ Նա այն մարդն էր, ով իմ մեջ առթնացրեց Կարինեին և սովորեցրեց նրան ապրել։ Նա այն մարդն էր, ով օգնեց ինձ սիրել սովորելը, սիրել շրջապատս և սիրել ինքս ինձ։ Այստեղ ես գտա իմ առաջին ընկերուհուն, ով խոստացել է մինչ կյանքիս վերջը օգնել և աջակցել ինձ։ Իհարկե ունեմ նաև անկրկնելի ընկերներ, ովքեր ինձ կպաշտպանեն և կօգնեն ցանկացած հարցում։ Ունեմ հրաշալի ընկերուհիներ, ովքեր ինձ համար քույրեր են իրենց ոսկե խորհուրդներով։ Ուսուցչուհիներս ինձ սիրում և հարգում են, իսկ ես էլ փոխադարձ սիրում եմ նրանց և ոչ պակաս հարգում։ Ես գտել եմ իմ երազանքների դպրոցը և մարդկանց։ Ես մեծ հաճույքով եմ գալիս դպրոց և վայելում իմ դպրոցական տարիները, կյանքը։ Ես չեմ ունեցել հաջողություններ ընկեր փնտրելու հարցում, որի հետևանքով էլ սովորել եմ շփվել բոլորի հետ և սիրել բոլորին, չվախենալ խոսալուց և սխալվելուց։ Մնացած իմ բոլոր հաջողությունների համար շնորհակալ եմ իմ ուսուցչուհիներին և ուսուցիչներին, նրանք անկրկնելի են։ Ես հաճույքով եմ գալիս դպրոց և դա ինձ համար ամենակարևորն է։ Ես ջնջել եմ բոլոր վատ հուշերը և թողել եմ միայն լավերը։ Ես շարունակում եմ ապրել և վայելել կյանքս իմ հարազատ դպրոցի և ինձ հարազատ մարդկանց հետ։

Рубрика: Ստեղծագործում ենք

Ես այն եմ, ով կամ․․․

Ես Կարինեն եմ, Գյումրեցու և Կապանցու խառնուրդ, ով ապրում և սովորում է Երևանում։ Ես նույնիսկ չեմ կարող ասել, թե որտեղից եմ՝ Կապանից, թե Գյումրիից։ Ոչ ոք չի կարող կոչել ինձ Իջևանցի, քանի որ ես այն եմ, ով կամ․․․։ Ես մի փոքր տաքարյուն եմ և սիրում եմ վիճել և ի վերջո հասնել նրան ինչին ուզում եմ, բայց միաժամանակ ես շատ բարի ու սիրալիր մարդ եմ և ոչ ոք չի կարող ինձ փոխել։ Ես աշխատասեր եմ և սիրում եմ իմանալ նոր տեղեկություններ։ Ես այն մարդն եմ, ով ասում է բոլորին, որ ամեն ինչ լավ է և պետք է շարունակել ապրել, բայց հենց ինքն մնում ե նույն տեղում և շարունակում մտածել։ Ես այն մարդն եմ, ով ամեն ինչ կտա նրանց համար, ում սիրում է։ Ես այն մարդն եմ, ով գիտակցում է իրականությանը, և միաժամանակ նաև հավատում հրաշքներին։ Ես այն մարդն եմ, ով մտածելով ժամեր, գալիս է այն եզրակացության, որի մասին մտածել էր հենց ամենասկզբից։ Եվ վերջապես, ես այն մարդն եմ, ով երբեք չի հուսահատվում և շարունակում է աշխտել և աշխատել, որպեսզի հասնի իր ուզածին, որովհետև դա նրա համար ամենակարևոր կետն է իր կյանքում։ Ես այն մարդն եմ, ով կամ և եթե ինչ-որ մեկը կարծում է, որ կարող է ինձ փոխել, չարաչար սխալվում է․․․։

Рубрика: Ստեղծագործում ենք

Հանդիպում «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավոր Վիկտոր Ենգիբարյանի հետ

thumbnail_20191206_111357

Դեկտեմբերի 6-ին, մեդիա գրադարանում տեղի ունեցավ տպավորիչ հանդիպում <<Իմ քայլը>> խմբակցության պատգամավոր Վիկտոր Ենգիբարյանի հետ։ Ինչպես նաև մեր հետ այդ քննարկմանը ներկա էին Աշոտ Բլեյանը և քաղաքագետ՝ Ստեփան Գրիգորյանը։ Քննարկման հիմնական թեման էր  <<քաղաքացիական հասարակության դերը պետությունում>>: Միանշանակ, մեր քննարկման թեմաները չսահմանափակվեցին միայն այս մեկով, քանի որ մենք քննարկման ընդացքում խոսեցինք մարդու իրավունքների, երեխաների թե՛ հոգեկան, թե՛ ֆիզիկական բռնությունների, ընտանիքների կրթվածության մասին, ինչպես նաև ամեն մեկս ազատ բարձրաձայնեցինք մեզ հուզող հարցերը, անհանգստությունները։ Պարոն Ենգիբարյանը շատ հանգիստ և հարգանքով լսեց բոլոր մեր անհանգստությունները և բողոքները, ինչպես նաև առաջարկեց ասել մեր հարցերի լուծման ճանապարհները։ Ամեն մեկս ասացինք մեր լուծման ճանապարհները, բայց քանի որ ոչ բոլորը հասցրեցին սահմանափակ ժամանակում բարձրաձայնել իրենց մտքերը, մեզ առաջարկեցին գրի առնել դրանք և փոխանցել պարոն Ենգիբարյանին, որպեսզի նա կարողանա նրանք ուսումնասիրել առանձին։ Այսպիսի հետաքրքիր և տպավորիչ հանդիպում ունեցանք և կսպասենք հաջորդին։

Рубрика: Հայոց լեզու 8, Ստեղծագործում ենք

Չգիտեմ, թե ինչ գրել․․․

20190601_183405

«Բարև ձեզ․․․»։Չէ՛, վատ է։ Մի գուցե «Բարև Ձեզ․․․»։ Ո՛չ, կրկին հիմարություն։ Իսկ եթե անանուն նամակ ուղղեմ ինչ-որ մեկին և այսպես սկսեմ «Դու․․․»։ Ինչ էր եմ խոսում, ինչ անանուն նամակ, դա արդեն հին է և անհետաքրքիր։ Պետք է նորություն, գեղարվեստական նոր տեսնակյուն, նոր մտածելակերպ։ Ահա․․․։ Ես հասկացա․․․։ Ուրեմն այսպես «Բարև բոլորին, ես Կարինե Գոմցյա․․․»։ Արդեն ասվել է, ինչ էր եմ խոսում։ Ոգեշնչված նստեցի որեպսզի տեքստ գրեմ և մոռացա․․․։ Մոռացա ամեն ինչ։ Ցանկացած ձևի փորձում եմ ժամանակ ձգել, որ մտքերս կրկին կարողանամ հավքել։ Փորձում եմ ավելի դանդաղ համակարգչիս կոճակները սեխմել, որպեսզի թվա, թե ժամանակը դանդաղում է, իսկ ես մնում եմ ինքս ինձ հետ միայնակ այս ամբողջ աշխարհում։ Նույնիսկ աչքերս եմ փորձում դանդաղ թարթել, միայն թե հիշեմ։ Ահ․․․։ Չի ստացվում։ Գրողի տարածը այլևս ետ բերել չի լինի։ Ախր, այդքան հետաքրքիր միտք, նորովի ձևակերպված, հիանալի, շքեղ և այսպիսի հիասթափություն, ընդհամենը մեկ վայրկյանում։ Ամեն ինչ գնաց ջուրը։ Այսպիսով, էլ ինչ արած, սկսենք նորից։ Նայեմ ձախ․․․ Ոչինչ հետաքրքիր՝ գրասեղանս, աթոռս, պահարանս։ Ահ․․․։ Նայենք աջ․․․։ Պատուհան։ Էվրիկա՜։ Կարելի է պատուհանի մասին գրել։ «Պատուհանից դուր․․․»։ Ո՛չ, շատ է ասվել, գրվել։ Մի գուցե մարդու մասին, մարդու հոգեբանության։ Ո՛չ, ավելի լավ է իմ մասին գրեմ, թե ինչ եմ անում։ Ուրեմն սկսենք «Առավոտյան ես արթնացա։ Մայրիկս ասաց, որ պետք է վեր կենամ և գնամ դպրոց։ Օհ․․․ Ախր ես չեմ ուզում։ Կրկին քնեցի։ Այնուհետև երկրորդ անգամ լսեցի մայրիկիս ձայնը և․․․»։ Ինչեր եմ խոսում, ինչեր։ Հո՛ խայտառամ չե՞մ։ Այսինքն «Կրկին քնեցի»։ Ահ, հին է, հին։ Ի՞նչ գրել․․․։ Չգիտեմ․․․

Рубрика: Հայոց լեզու 8, Ստեղծագործում ենք

Երջանկության մասին․․․

Ես երջանիկ եմ․․․ Բոլորս էլ անչափ սիրում ենք այդ առտահայտությունը։ Կան մարդիկ ովքեր վարակում են երջանկությունը և նրանց նետ շփումից հետո սկսում ես անկախ քեզանից ժպտալ և ուրախանալ։ Արդյո՞ք դա երջանկությունն է։ Ոմանց համար երջանկությունը դա նյութական ինչ-որ իր է։ Հմ․․․ ոմանց, բայց ոչ ինձ համար։ Իննձ կարող է երջանկացնել նույնիսկ ամենափոքրիկ ժպիտը, մայրամուտը, լուսինը, նույնիսկ լույսը կարող է իր ջերմության հետ միասին երջանկություն պարքևել։ Կան մարդիկ ովքեր երջանկանում են միայն դիմացինի զգացմունքներից, սիրուց, ծիծաղից։ Բոլորս էլ դրա կարիքը ունենք։ Սիրում եմ այն մարդկանց, ովքեր երջանիկ են անկախ ամեն ինչից։ Նրանք կարող են իրենց երջանկությամբ փրկել աշխարհը, վերացնել չարությունը և անարդարությունը։ Ֆանտաստիկ բան է երջանկությունը։ Միայն մեկ բառ, բայց մարդու համար այնքան մեծ նշանակություն ունեցող բառ։ Եթե տեսնեք ինձ տխուր և մտահոգված նստած, կխնդրեմ իմ տրամադրությունը չփոխել ծիծաղեցնելով կամ ուրախացնելով, քանի որ այդ րոպեներին և փորձում եմ կորցնել երջանկությունը, որպեսզի զգամ դրա կարոտը, փորձեմ գտնել ավելի բարդ ճանապարհը երջանիկ դառնալու, քանի որ երջանկությունը այդքան հեշտ էչ ստանալը։ Դա մրցանակ է, որը շահում են միայն ուժեղ և համբերատար մարդիկ։ Ես չիտեմ, թե ինչ է երջանկությունը․ զգացողություն, բառ, թե միայն ներշնչանքի արդյունք, միայն ակրող եմ ասել մի բան, որ նա կարող է անել այնպիսի հրաշքներ, որոնց մասին ոչ ոք չի էլ երազել։